जनताको मनमा बसेका ती वीरेन्द्र शाह, यी केपी ओली, अनि भारतको गिद्दे नजर

ट्रली बस लगायत चीनले बनाइदिएका अधिकांश ठूला उद्योगहरु बन्द भएपछि चीन धेरै बर्षसम्म नेपाललाई ठूलो सहयोग नगरी मौन बस्यो । तर केपी ओली प्रधानमन्त्री हुँदा चिनिया विश्वास ह्वात्तै बढेको थियो । त्यसैले नेपालले अनुरोध गरेको खण्डमा चीन पुनः ठूलो सहयोग गर्न तयार भयो । फलस्वरूप तत्कालिन प्रधानमन्त्री ओलीले चीनसित गरेको सम्झौता बमोजिम चीनले केरुङ्ग, काठमाडौँ, पोखरा हुँदै लुम्बिनीसम्म रेलमार्ग बनाइदिन्छु भनेर सर्भे गर्न टोली समेत पठाइसकेको कुरा कसैसामु लुकेको छैन् । तेल र खनिज पदार्थ उत्खनन गर्न पनि चिनियाँ टोली आएर काम गरेकै हो । चिनियाँ रेल आएमा नेपालको बिकासमा कोसेढुंगा साबित हुने कुरामा कुनै शंका छैन । तर प्रधानमन्त्री दाहालले बजेट छैन कहाँबाट बन्छ रेल भनेर अर्थ्याए । यदि त्यतिबेलाका राजाले पनि अर्काको भर परेर हुँदैन, बजेट छैन कहाँबाट बन्छ हिमाल सिमेन्ट ? कहाँबाट बन्छ अरनिको राजमार्ग ? कहाँ बाट बन्छ वीरगञ्ज चिनी कारखाना ? भनेको भए ती एक दर्जन उद्योगहरु बन्थ्यो र ? बरु राजा वीरेन्द्रले बजेट छैन् कहाँबाट बन्छ ट«ली बस भनेको भए नेपालमा ट«ली बस चल्थ्यो ? तर काँग्रेसले, बजेट छैन् कहाँबाट चल्छ ट«ली बस ः भनेर बन्द गराइदियो । त्यसैले काम सुरु गरौँ बजेट बर्षैपिच्छे थप्दै जान मिल्छ । सबै बजेट एकैचोटी चाहिने होइन । चीनले त भनेको थिएन नि बजेट छैन् होला तपाईंहरुसँग किन गर्नु सर्भे ? बनाइदिन्छु भनेपछि वित्तीय श्रोत जुटाउनु चीनका लागि कुनै ठूलो कुरा थिएन । बरु प्रचण्डले बजेट छैन् कहाँबाट हुन्छ जनयुद्ध ? भनिदिएको भए त्यतिबेला सत्र हजार मान्छेको ज्यान त जाने थिएन ।

चिनियाँ रेल नेपाल पक्का आउँथ्यो तर जालझेल र भारतीय खेलले भाँडियो । कांग्रेस र माओवादीको सत्ता मोहले अझ रेल भाँड्ने खेललाई ठूलो मद्दत पुग्यो । नेपाली नेतालाई चिनियाँ रेल होइन सत्ता चाहियो । त्रिभुवन र महेन्द्र हुँदै वीरेन्द्रको पालासम्म आउँदा नेपाली राजाको ब्यावहार भारतलाई पट्टक्कै मन पर्दैन थियो । किनकी बिहारबाट छिरेका भारतीयहरुलाई राजा वीरेन्द्रले नागरिता दिन चाहेनन्, यसलाई भारतले मधेसी समुदायमाथि नेपालले भेदभाव गर्यो भनेर अर्थ लगाइरह्यो । जुन कुरा अहिलेसम्म कायम छ ।

पञ्चायत कालमा राजाले भारतको चाल बुझेर चीनसित सुमधुर र आत्मीय सम्बन्ध बनाएका थिए । यो कुरा भारतलाई झन् मन परेको थिएन, तर राजा वीरेन्द्र नेपाली जनता माझ लोकप्रिय हुनाले राजालाई हटाउने वा पन्छाउने कुनै तरिका भारतले पाइरहेको थिएन । त्यसैले नै भारतले माओवादीलाइ मलजल गरेर बलियो पारेको हो भनेर आरोप लगाउनेहरु पनि धेरै छन् । कतिपय मान्छेले मदन भण्डारी र वीरेन्द्रको हत्यालाई यही कुरासँग जोडेर हेर्ने पनि गर्दछन् ।

चीनले नेपाललाई माया र बिश्वास गरेर बिशाल र ठूला उद्योगहरु स्थापना गरिदिएको थियो । त्यो बेलाको जमानामा ट्रली बस, हिमाल सिमेन्ट कारखाना, हेटौँडा कपडा, बीरगञ्ज चिनी मिल आदि दर्जँनौ उद्योगहरु र अरनिको राजमार्ग सित्तैमा बनाइदिनु चानचुने कुरा थिएन । त्यो जमानामा त्यत्रा उद्योगहरु सित्तैमा बनाइदिनु र अहिले एउटा रेल बनाइदिनु उस्तै उस्तै हो । सँधैभरि परिस्थिति उस्तै हुँदैन । बनाइदिन्छु भनेको बेलामा बनाउन दिनुपर्थ्यो । बनाउने वाताबरण तयार गरिदिनुपर्थ्यो । भोलि चीनमा पनि नेतृत्व फेरिएला, परिस्थिति फेरिएला । नीति र कार्यक्रम फेरिएला । त्यसैले जुन जुन उद्देश्यले रेल योजना भाँडियो, त्यसले धेरै नेतालाई कलंकित बनाएको छ । अरुले गरिदिन्छु भन्दा पनि गर्न नदिने यो कस्तो नीच राजनीति ?

हो, राजनीति सत्ताकै लागि गरिन्छ । तर, देश र जनतालाई घात हुने काम गरेर सत्तामा जाने प्रवृतिले कुनै पार्टीलाई फाइदा गर्दैन । क्षणिक पदमोहले गर्दा देश विदेशीको स्वार्थमा अल्झिन पुग्दछ । भारतको चाहना नेपाललाई असफल राष्ट्र बनाएर सके तरार्इ हडप्ने, नसके भुटान जस्तो बनाउने नै हो । नेपाल विकसित भयो भने आफूलाई चाहिने सम्पूर्ण सामान आफै बनाउँछ र आफ्नो खर्बौँको ब्यापार डुब्छ भन्ने उसले राम्ररी बुझेको छ । जुन नकारात्मक सोच हो । तर चीनको नीति र सोच छिमेकी धनी भयो भने आफ्नो पनि ब्यापार बढ्छ भन्ने छ ।

नेपालमा चिनिया रेल आउँदा भारतको के बिग्रिन्छ ? चिनियाँ रेलले भारततिर धुँवा फाल्ने हो कि ? भारतमा वातावरण प्रदुषण गराउने हो कि ? भारतमा आक्रमण गर्न चीनले काठमाडौँमा हतियार गोदाम बनाउने हो कि ? नेपालमा चिनियाँ रेल चढेर भारतीय जनता बिग्रने हुन् कि ? कुरा के हो बुझ्न सकिएन । भारतलाई आफ्नो भैँसी दुब्लाएको भन्दा नेपालको भैंसी मोटाएकोमा बढी चिन्ता लागेको हो । खै नेपाली नेताहरु र मिडियाले प्रतिबाद गरेको ? चीनले रेल बनाइदिन्छु भन्दा भारतीय मिडियाहरुमा रुवाबासी नै चलेको थियो । त्यसैले कुनै न कुनै कालखण्डमा आएर भारतले यो योजना भाँड्छ भन्ने ठूलो डर थियो, जुन कुरा साँचो निस्कियो । त्यसैले भारतलाई पनि विश्वासमा नलिइै नेपालमा रेल बन्न गाह्रो छ । भारतीय चाहाना अनुसार प्रचण्ड सरकारले यो योजना अघि नबढाउन आलटाल रणनीति अपनाउँदैछ । भारतले नेपालको सीमासम्म रेल जोड्न चाँहि हुने, काठमाडौँसम्म रेल बनाउने सर्भे गर्न हुने तर चीनले बनाउन चाँहि किन नहुने ? के नेपाल भारतको उपनिबेश हो ? हरेक कुरा उसको हित अनुकुल हुने गरि गर्नुपर्ने हो ? हरेक कुरा उसलाई सोधेर गर्नुपर्ने हो ? त्यसो हुनाले यो भारतको नीच सोच र संकीर्ण बिचार बाहेक केही होइन् । नेपाल एउटा सार्बभौम राष्ट्र हो । त्यसैले भारतलाई कुनै अफ्ठेरो नपर्ने गरी आफ्नै तरिकाले विकास गर्ने नेपाललार्इ पूरा अधिकार छ । यदि भारतले भाँड्न खोज्छ वा टांग लडाउन खोज्छ भने नेपाली जनताको नजरमा भारत अझ गिर्नेछ । भूकम्पपछि तङरिँदै गर्दा ५ महिना लामो नाकाबन्दी लगाएर दुख दिएको नेपाली जनताले कहिले भुल्ने छैनन् । जसले भारतको समर्थनमा सत्तामा जान पाए तिनीहरुले मात्र भुले होलान् ।

हामीलाई त ३ करोड नेपालीको खुसीयाली हासिल गर्नुछ । देशलाई गरिबीबाट माथि उकास्नु छ । दुरदराजसम्मका नेपालीहरुलाई शिक्षा स्वास्थ्य र रोजगारी पुराउनु छ । त्यसैले बिदेशीको चंगुलबाट बाहिर न निस्केसम्म यी कुरा सम्भब हुँदैनन् । यदि हाम्रा नेताहरु राम्रा हुने हो भने नेपाल चाँडै इजरायल जस्तो शक्तिशाली र विकसित हुनेछ । सबै कुरा चीनले वा विदेशीले बनाइदिन्छन् भन्न खोजेको होइन् तर अहिलेको स्थितिमा बिदेशीको सहयोग नलिई उपाय छैन् । त्यसैले क्रमशः आत्मनिर्भर बन्दै जानुपर्छ ।

यदि ओली सरकार नढालिएको भए दशैँसम्म चिनियाँ राष्ट्रपति पक्का नेपाल आउने थिए । केरुङ्ग काठमाडौँ रेलमार्गको शिलान्यास भएर बिधिवत काम सुरु हुने थियो । प्रचण्ड सरकार भारतीय चाहना अनुसार बनेको कुरा चीनले पनि राम्ररी बुझेको छ । त्यसैले तत्काल चिनियाँ राष्ट्रपति नेपाल आइहाल्लान भन्न सकिन्न । नेपाल सरकारले भ्रमणका लागि कुनै ठोस तयारी गर्न सकेको छैन् । गरिबको घरमा पाउना आउँदा छिमेकीको घरबाट सिरक र डस्ना मागेर पाउनालाई दिए जस्तो हालत छ सरकारको । चिनियाँ राष्ट्रपति आउँदा बुलेट प्रुफ र बम नपड्किने जामर प्रबिधियुक्त गाडी नेपाल सरकारसँग छैन् । पाउना आउँदा सिरक डस्ना बोकेर आए जस्तो आफ्नै गाडी लिएर आउनुपर्ने अवस्था छ । देशको स्वाभिमानको हिसाबले यो लाजमर्दो कुरा हो । चीनसित भएका सम्झौताहरु कार्यान्वयन हुने बाताबरण नबनेसम्म चीनले प्रचण्ड सरखारलाई विश्वास गर्ने छैन । ओली प्रधानमन्त्री हुँदा सुरु भएका अधिकांश योजनाहरु अलपत्र पारिएका छन् । यस्तो अलपत्र पाराले देश कहिलेसम्म चल्ने हो हेर्दै जाउँ । नेपाली जनताले तपाईंहरुलाई सम्मान, विश्वास र प्रशंसा गर्न पाउने कहिले ? हामी त्यो दिनको प्रतिक्षामा छौँ । नत्र हामी चुनाव हुने दिनको प्रतीक्षा हुनेछौँ । जुन दिन हाम्रो मात्र होइन्, तपाईंहरुको भविष्यको पनि फैसल्ला हुनेछ ।